ای عبید! این گل صد برگ بر اطراف چمن

هیچ دانی که سحرگاه چرا می خندد؟

با وجود گره غنچه و تنگی دل او

حکمتی هست نه از باد هوا می خندد

چون ثبات فلک و کار جهان می بیند

به بقای خود و بر غفلت ما می خندد...(عبید زاکانی)

(عکاسی خودم)