شب درویش اگر در غم نان میگذرد

روز منعم به غم سود و زیان میگذرد

عمر درویش و توانگر به حقیقت نگری

هر دو با درد دل و رنج روان میگذرد

فقر با نعمت دنیا چه تفاوت دارد

چون همین می رود از دست و همان میگذرد

آنکه در نعمت و نازش گذرد عمر عزیز

او چه داند که به درویش چسان میگذرد

شادمان باش و مخور هیچ غم سود و زیان

که جهان گاه چنین گاه چنان میگذرد

تو نکویی کن و در حق کسی بد مپسند

که بد و نیک جهان گذران میگذرد

مده آزار به درویش که آه دل او

چون خدنگی ست که از جوشن جان میگذرد...(عبرت نایینی)