چندیست آسمان دلم وا نمی شود

یک غم نشسته روی دلم پا نمی شود

احساس میکنم که دگر خاطرات تو

کنج خیال خسته ی من جا نمی شود

بعد از همان غروب پر از سنگ لعنتی

اسمی به روی شیشه ی دل  ها نمی شود

روزی درست مثل همین روزهای سرد

گفتی که دستهای تو تنها نمی شود

حالا بیا ببین که چه تنها و خسته ام

بعد از تو هیچ وقت دلم وا نمی شود...

                                                           (سمیه قبادی)

از افتادن دیگران دل خود را شاد مکن زیرا نمی دانی زمانه برای تو چه پیش میاورد   (حضرت علی ع)

تار و پود روح مادر را با مهربانی بافته اند  (امرسون)

ستاره ی بخت هیچ کسی شوم نیست این ما هستیم که آسمان را بد تعبیر میکنیم  (ارنست همینگوی)

علت بدبختی ما اوقاتی ست که صرف تفکر درباره ی خوشبختی میکنیم  (برناردشاو)

عشق یعنی خدا و مرگ به معنای آنست که یک قطره از این عشق به سر چشمه اش باز می گردد  (تولستوی)

هر جا که امکان نفرت هست امکان عشق هم هست فقط کافیست از این میان یکی را انتخاب کرد  (تیلیچ)

ماییم غریبان دو چشمان ابوالفضل

دیوانه آن قامت عریان ابوالفضل

دانی چه بود سبقه ی این سینه به زلفش

آزادگی محض به زندان ابوالفضل

ای خونجگران ناله ببارید زدیده

پیکان ستم خورده به چشمان ابوالفضل

دست کرمی نیست دگر بهر کریمی

از لحظه ی افتادن دستان ابوالفضل

طفلان به حرم منتظر جرعه ی آبند

دستان به زمین مشک به دندان ابوالفضل

طفلی ز عطش روی زمین است خدایا

این موی رقیه ست پریشان ابوالفضل

ای مهدی موعود شب عشق و نیازست

بنما کرمی جان تو و جان ابوالفضل...

ای آب فرات از کجا می آیی

                                        نا صاف ولی چه با صفا می آیی

خود را نرساندی به لب خشک حسین

                                          دیگر ز چه رو به کربلا می آیی...

 دست عشق از دامن دل دور باد        می توان آیا به دل دستور داد

  می توان آیا به دریا حکم کرد              که دلت را یادی از ساحل مباد

  موج را آیا توان فرمود ایست                باد را فرمود باید ایستاد   
   آنکه دستور زبان عشق را                  بی گزاره در نهاد ما نهاد 

   خوب می دانست تیغ تیز را            در کف مستی نمی بایست داد

یاد و نام شاعر آئینه های ناگهان گرامی باد ...         

شاید آنروز که سهراب نوشت

      تا شقایق هست زندگی باید کرد

          خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

              باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی

      چه شقایق چه گل مریم و یاس

                 زندگی اجباریست لاجرم باید زیست...

(این عکس و  بهار90 از گلهای باغچه مون گرفتم)  

گلدان شکسته کار عکاسی خودمه